چهارشنبه, 30 اسفند 1391 19:39

اندک اندک جمع مستان می‌رسند مطلب ویژه

نوشته شده توسط شهرام ناظری
این مورد را ارزیابی کنید
(3 رای‌ها)

( اندک اندک ، جمع مستان می رسند) گروهی ، دو بار
اندک اندک ، اندک اندک جمع مستان می رسند
اندک اندک ،اندک اندک می پرستان می رسند

اندک اندک جمع مستان می رسند
اندک اندک می پرستان می رسند
دل نوازان ، ناز نازان در رهند
گل عذاران از گلستان می رسند
( اندک اندک ، جمع مستان می رسند) گروهی ، دو بار
(اندک اندک زین جهان هست و نیست) تکرار دو بار
(نیستان رفتند و هستان می رسند) تکرار دو بار
( اندک اندک ، جمع مستان می رسند) گروهی ، دو بار
(دل نوازان ، ناز نازان در رهند) تکرار دو بار
گل عذاران از گلستان می رسند
گل عذاران از گلستان می رسند
( اندک اندک ، جمع مستان می رسند) گروهی ، دو بار
سر خمش کردم که آمد خالق ، ای<
سر خمش کردم که آمد خالق ، ای
نک بتان با آب دستان می رسند
نک بتان با آب دستان می رسند
( اندک اندک ، جمع مستان می رسند) گروهی ،چهار بار


اصل شعر:
اندک اندک جمع مستان می‌رسند
اندک اندک می‌پرستان می‌رسند
دلنوازان نازنازان در ره‌اند
گلعذاران از گلستان می‌رسند
اندک اندک زین جهان هست و نیست
نیستان رفتند و هستان می‌رسند
سر خمش کردم که آمد خالق، ای
نک بتان با آب دستان می‌رسند
جمله دامن‌های پرزر همچو کان
از برای تنگدستان می‌رسند
لاغران خسته از مرعای عشق
فربهان و تندرستان می‌رسند
جان پاکان چون شعاع آفتاب
از چنان بالا به پستان می‌رسند
خرم آن باغی که بهر مریمان
میوه های نو زمستان می رسند
اصلشان لطفست و هم واگشت لطف
هم ز بستان سوی بستان می‌رسند

شاعر: مولانا

آواز: شهرام ناظری

آلبوم: گل صدبرگ

برای شنیدن اجرای سنتور این اثر باید در سایت لاگین کنید یا عضو شوید.

محتوای بیشتر در این بخش: « آنکه هلاک من همچو فرهاد »

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید