( اندک اندک ، جمع مستان می رسند) گروهی ، دو بار
اندک اندک ، اندک اندک جمع مستان می رسند
اندک اندک ،اندک اندک می پرستان می رسند

(آنکه هلاک مــــن همی)2        خواهـــد مـــن سلامتش

هــــر چــه کند به شاهدی          کـــــس نکـــند ملامتش

  خدا کس نکند ملامتش    

سوز و نبین ز حد  به کس         بـاغ تفرج است و بـــس

جز بـه نظر نمـــیـــرســـد          ســــیـب درخــت قامتش

بار فراق دوستان) 2بس که نشسته بر دلم

بار فراق دوستان بس که نشسته بر دلم

می روم و نمیرود ناقه به زیر محملم)2

ای که مهار و میکشی

صبر کن سبک کرو

(وز طرفی تو میکشی

وز طرفی سلاسلم) تکرار

بنـشین به یادم شـــبــــی

 تر کن از ایـن می  لبــی

 که یاد یاران خوش است

 یاد آور ایـــــن خسـته را

از نگاه یاران به یاران ندا می‌رسد
از نگاه یاران به یاران ندا می‌رسد

دورة رهایی رهایی فرا می‌رسد
دورة رهایی رهایی فرا می‌رسد

رحم ای خدای دادگر کردی نکردی

ابقا به اعقاب قجر کردی نکردی

از این سپس میدان شاهان جهان را

گر از حلب تا کاشغر کردی نکردی

(صنما ! جـــفا رها کن)2

(کرم این روا ندارد)2

بنـگر بـــه ســوی دردی

(که زکس دوا ندارد)2

(ناگهان پرده بر انداخته ای یعنی چه؟)2

مست از خانه برون تاخته ای یعنی چه؟

(زلف در دست صبا)2 گوش به فرمان رقیب

این همه با همه در ساخته ای یعنی چه ؟

آمده ام که ســـــــر نــهم عشق تو را به سر برم

ور تو بگویـــی از کـرم

(نی شکنم شکر برم)2