به نوا گر مرغ سحری ببر گل تو گشته

به فضای باغ دل من زند بال و پر فرشته

گل تو گر رنگش سرخ است و بنفش است و سپید

دل من گلهایش شوق است و نشاط است و امید

گل تو دارد جلوه اگر بدین رنگ ارغوانی

گل جانبخش گلشن من دهد بوی زندگانی

گل تو گر بهر آرایش باغ است و چمن

گل من از بهر پروردن جان باشد و تن

تو گلی داری که بادش ببرد

رنگ رو زود از رخ او بپرد

دل من باشد چو باغ دگری

هر گلش همچون چراغ دگری

حالیا برگو در این باغ و چمن

گل تو بهتر بود یا گل من

 آهنگساز: یحی زرین پنجه

خواننده : غلامحسین بنان

نصرالله زرّین‌پنجه به سال ۱۲۸۵ شمسی در تهران به دنیا آمد. از کودکی با صدای خوشش مناجات می‌خواند و با نی‌لبک آهنگ‌هایی را می‌نواخت. به سبب علاقه اش به تار به کلاس میرزا ربیع (برادر درویش‌خان) رفت. او بعدها مدتی نزد مرتضی نی‌داوود، یحیی زرپنجه و علی‌اکبر شهنازی مشق تار کرد. زرّین‌پنجه از سال ۱۳۲۲ همکاری خود را با رادیو آغاز کرد. آهنگ‌هایش، در عین تازگی، حکایت از پیوند عمیق سازنده‌اش با سنّت‌های موسیقایی نسل‌های گذشته دارد. بنان هم با صدای مخملین خود جلوه‌ای دیگر به آثار فاخر زرّین‌پنجه بخشید. این اثر در دستگاه ماهور، آواز افشاری، آواز بیات اصفهان، دستگاه شور و دستگاه سه‌گاه اجرا شده است. (برگرفته از سایت ماهور)