ای گلستان دگر خوش روزگاری داری

شاد و خرم شدی چو نوبهاری داری

من هم در باغ دل بهار زیبا دارم

در بهار دلم شکفته گلها دارم

تاب بنفشه می‌دهد طره مشک سای تو

مرغ سحر ناله سر کن، داغ مرا تازه‌تر کن

ز آهِ شرربار این قفس را بَرشِکَن و زیر و زِبَر کن

بلبلِ پَربسته ز کنجِ قفس درآ، نغمهٔ آزادیِ نوع بشر سَرا

وَز نفسی عرصهٔ این خاک توده ∗ را پرشرر کن

ایران ای سرای امید
بر بامت سپیده دمید
بنگر کزین ره پر خون
خورشیدی خجسته رسید

زدست محبوب ، ندانم چون‌کنم
زدست محبوب ، ندانم چون‌کنم
وزهجر رویش ، دیده جیحون‌کنم
وزهجر رویش ، دیده جیحون‌کنم

بی براری کُشتِمه نه تَش گُوله
هر برارت بمیره شمشیرت کُله

چشیامه نبنید افتو قشنگه
کره لر تا دم مرگ چی شیر میجنگه
دایه دایه وقت جنگه
قطارکش بالا سرم پرش ده شنگه
زین و برگم بونید رو مادیونم
خبر مه بوریتو سی هالوونم

نمیشه غصه ما رو،یه لحظه تنها بذاره
نمیشه این قافله،ما رو تو خواب جا بذاره

دلم از اون دلای،قدیمیه از اون دلاست
که می خواد عاشق که شد،پا روی دنیا بذاره

به گردش فروردین ، بیا به گلزار و ببین
چه می کند بوی گل ، صفای دل جوی گل
گرفته باد بهار بی هراس ، حجاب از روی گل
چه شور غوغا که مرغ چمن، فکنده در کوی گل

زفروردین شد شکفته چمن - گل نو شد زیب دشت و دمن
کجایی ای نازنین گل من
بهار آمده با گل و سنبل - ز بیداد گل نعره زد بلبل

تو فروغ دلهای بیماری

تو چه شور انگیزی افسون کاری

ز تو روشن گردد گاهی محفل ما

چو شرابی مستی بخشی جان مرا

شوق وصلِ تو چنی شوری و روزم دمنه

غير عشق تو ده سيم شوری و شوقی نَمَنه

ای تیر)2 غمت بر دل عشاق و نشانه

جمعی به تو مشغول و تو غایب ز میانه

تا کی)2 به تمنای وصال تو یگانه

اشکم)2 شود از هر مژه چون سیل و روانه

ای زلف سر کجت)2

همه چین چین شکن شکن)3

مویت برای من

همه دلها رسن رسن)3

بلبل شوریده فغان می کند)2

شکوه به آشوب جهان می کند

دامن گل گشته ز دستش رها

ناله و فریاد و فغان می کند)2

به شب وصلت جانا دیوانه شدم)2

به شمع رویت جانا پروانه شدم

جانا پروانه شدم

به ماه روی تو من جانا حیران و ماتم

هر دمی چون نی، ازدل نالان، شكوه ها دارم
روی دل هر شب، تا سحرگاهان با خدا دارم
هر نفس آهیست، كز دل خونین،
لحظه های عمر این سامان، میرود سنگین
اشك خون آلود من دامان، می كند رنگین

ایرانی به سرکن خواب مستی
برهم زن بساط خود پرستی
که چشم جهانی سوی تو باشد
چه از پا نشستی

( در فــــکر)3 تــو بــودم کـــــه ( یـــکی حلـــقــه بــه در زد)3

( گفتم گفتم صنما ، قبله نما بلکه            ( تو باشی)3 ( تو بــــــاشی)3

ز دست محبوب چه ها کشیدم

به جز جفایش حبیبم وفا ندیدم

شب ها ز غمت خون گریم

چون رود جیحون گردم

(سرو چمان من چرا )2 میل چمن نمی کند؟

همـدم گل نـمی شود، (یاد ســــمــن نمــی کـنـــد)2

( دل به امید وصل او)2  همدم جان نمی شود

جان به هوای کوی او، ( خدمـــت تـــن نمـی کند)2

عشق تو آتش جانا)2

زد بر دل من

بر باد غم داد عشقت

آب و گل من

گر تیغ و بارد)2 بر کوی آن ماه

گر تیغ و بارد بر کوی آن ماه

گردن نهادیم از حکم و لله)2

جانا چه گویم)2 چرخ سلامت

نرگس مستی به رویت همچو ماه

چشم بدت دور

ابرو پیوستی دو چشمانت سیاه

رشک رخ حور

من ندانستم از اول)2

که تو بی مهر و وفایی

عزیز من که تو بی مهر و وفایی

وعده کردی)2 لب لعلت را ببوسم

لب لعل نمکینت به مثال غنچه ی تر

دیشب بر ما بود بر ما بود یار من

چقد با صفا بود با صفا بود یار من