ندانستی ای بی خرد در جهان قدر آدمیت
که از خلقت آدمی در طبیعت چه بوده حکمت
که غیر آزار بینوایان – در آفرینش گهر نداری
بدان که جز جای پای خالی – در این گذر گه اثرنداری
چه خونها که با دست تو ریخت – چه دلها ز قهر تو گسیخت
آخر ای بوالبشر – کی بُد این شور و شر
ز اسرار زندگی
تا به کی دسته ای – صاحب سیم و زر
قوی در بندگی
گرسنه گروهی به قرص جویی جان سپرند
گروه دگر حاصل رنج آنان شمرند
ببین هزاران فقیر و مفلوک
ملوک و مملوک ز حال هم بی خبرند
حذر کن که در روز حساب – ندایی رسد زاهل کتاب
که ای ز پستی رسیده به وجود – حاصل زاد و بود تو چه بود
در این دور خراب
جاهد از این معما بگذر – آخر از این لغزها چه اثر
جز طعن شیخ و شاب
شعر: امیرجاهد
تصنیف: علی اکبر شهنازی
آواز: بانوی یگانه ی آواز ایران قمر الملوک وزیری