مطرب ها در جامعه می پردازد. در همین بخش٬ تحول محیط مطربی به محیط کافه ای و پیدایش موسیقی کافه ای نیز بررسی می شود. بخش مربوط به جشن های بخارا و دوشنبه و باکو به موسیقیِ سنتیِ این جشن ها٬ مثل «بخارچه»٬ «مروِگی» و نوعی از موسیقی خاصِ جشن های باکو٬ یعنی «میخانه»٬ می پردازد و به مقایسه ی آنها با فرهنگ موسیقاییِ جشن های شهریِ درتهران دست میزند
در این مطالعه٬ مؤلف می کوشد٬ در عین روشن کردن رابطه ی میان جشن و موسیقی و شادمانیِ جمعی در این سنت ها٬ و نیز آشکارکردنِ ویژگی های ساختاریِ موسیقی های مورد مطالعه٬ سازوکار تحول آنها در دو نوع جامعه ی در حال تحول٬ یکی به سوی تجدد و دیگری به سوی یک جامعه ی آرمانیِ مساوات طلب٬ در طی قرن بیستم را روشن کند
برگرفته از انتشارات ماهور
