پیش از این‌که با پرویز مشکاتیان دیدار داشته باشم، همگان من را از گفت‌وگو با وی بر حذر می‌کردند. دلا‌یل مختلفی داشتند، عمدتاً تندخویی، عصبیت، کم حوصلگی و ... را بهانه می‌کردند. گفت‌گوهای نخستین هم (که تلفنی بود) همین را نشان می‌داد. غیر از این دلا‌یل، همواره در ذهن خود وی را فردی غیر قابل دسترس قلمداد می‌کردم. اما برخورد نخستم که در ویلا‌یش صورت گرفت، تمام پیش ذهنیات خود و دیگران را نقش بر آب کرد.

بسیاری از محبوب ترین تصنیف های محمدرضا شجریان را مشکاتیان ساخته است

در یکی از گشت و گذارهای هنری گروه عارف در اروپا، در سال ۱۳۷۲، با پرویز مشکاتیان به گفت و گو نشستم و پیش از هر چیز از او درباره موسیقی پس از انقلاب پرسیدم و او پاسخ داد:

"موسیقی بعد از انقلاب چند تموج داشته. سال‌های اول انقلاب، مورد قهر قرار گرفته بود. سازها را شکستند، یک مقدار بی مهری کردند... بعد یک دوره ایستا را طی کرد و بعد که این موج‌ها خوابید باید بگویم که توجه به موسیقی به حد مطلوب در آمد. از آن جا که هیچ وقت با یک نگاه معقول و مطلوب به موسیقی نگاه نشده، حرکت آن قائم به ذات شده است."

پنج شنبه 13 دسامبر 2007, sarang

* سال‌هاست كه جريان اصيل موسيقی آن‌چنان كه بايد و شايد حضوری مؤثر نداشته است، آيا فكر نمی كرديد ممكن است با كنار كشيدن خود، موسيقي ايراني آسيب می‌بيند؟

من بر آن نبودم و نيستم كه موسيقی آسيب مي‌بيند يا نمی بيند. پيش از آن فكر می‌كنم بايد از چگونگی و روند شكل گيری و تكاملی يك پديده هنری در جامعه صحبت كنيم و بعد برسيم به مسائلی مثل كنار كشيدن و آسيب پذيری و غيره. ما هميشه براي آبادی، آزادی، فرهنگ‌مندتر شدن بستر جامعه و بها دادن به جريان‌های دانشگاهی و تپش و جوشش‌های نو، اميدها و آرزوهايی داشتيم و داريم.

به هر حال نمي‌توانيم بگوييم كه به‌عنوان انسان‌هايی كه در جريان بوديم و همراهي كرديم و همراه و همگام مردم بوديم، بي‌تفاوت شديم. آثار ما در ابتدای انقلاب، زبان و ضربان دل مردم بود، براي آزادي‌خواهی، براي بهتر جستن يا بهتر بودن، نمونه اش رزم مشترك، ايران‌اي سراي اميد وغيره.

صفحه4 از4